Elke hond heeft een vriend nodig, of: waarom sociale wandelingen zo belangrijk zijn

[Read the English version of this article]

Is je hond de enige hond in huis? Brengt hij al zijn tijd met mensen door? Vraag je je soms af, of hij iets mist? Waarschijnlijk wel!

Maar misschien heb je meer dan een hond in huis? Zou dat niet volstaan? Stel je voor dat je nooit contact had met andere mensen buiten je eigen partner of gezin. Je zegt hoogstens nog dag tegen je buren, wanneer je die op straat ziet. Zou je voldoening halen uit zo een sociaal leven? Nie? Je hond ook niet.

“Maar hij ziet bijna elke dag andere honden in het park,” zeg je. Moedig je hem soms aan om “te gaan spelen” met andere honden? Is er telkens een neus-aan-neus begroeting omdat je met je eigen hond steevast naar elke vreemde hond toe gaat? Oké, dat kan nog best leuk zijn. Het kan echter even goed dat je hond dit helemaal niet leuk vindt. Stel je voor, je stapt naar elke vreemde persoon op straat om een hand te schudden. Bizar, toch? Zou je zomaar uit het niets een gesprek beginnen met iemand, die je nog nooit eerder hebt ontmoet? Niet? De meeste honden ook niet.

Vreemden en vrienden

Pups en jonge honden kunnen vaak, net zoals kinderen, spontaan met elkaar opschieten en beginnen te spelen. Soms is dat niet het geval, en dan mogen wij ze ook niet ook niet dwingen om te spelen – noch de pups, noch de kinderen. Maar het is duidelijk dat dit bij een 14-jarige mens of een 14 maand oude hond al een beetje anders ligt, en al helemaal anders bij een 30-jarige mens of een 3-jarige hond.

Wanneer je een onbekende persoon op straat tegen komt, knik je misschien met je hoofd, zeg je dag en blijf je doorgaan. Wanneer een hond een onbekende hond ziet, is de beleefde reactie om hem niet aan te kijken en in een bochtje te maken, zodat de twee honden elkaar niet op korte afstand kruisen. Een hond die recht op een andere hond afgaat (vaak met hoofd en staart omhoog) doet dit ofwel omdat hij de sociale vaardigheden niet heeft – hij heeft nooit anders geleerd – of omdat hij onzeker is over de aanwezigheid van de andere hond. Misschien wil hij van dichtbij bekijken of die andere hond al dan niet een gevaar vormt, of hij is door de zenuwen zijn beleefd gedrag gewoon vergeten. Misschien wil hij de andere hond ook duidelijk maken dat hij bij hem uit de buurt moet blijven! Wanneer er nog twee zenuwachtige mensen aan het andere einde van de leiband hangen, eindigt zo een ontmoeting maar al te vaak in een vertoning van tanden en gegrom. Precies niet waar je op gehoopt had, je wou je hond toch maar de mogelijkheid geven om een sociaal contact op te bouwen!

Wanneer je een vriend of vriendin tegenkomt, geef je hem of haar een hand, een kus op de wang of zelfs een knuffel. Jullie stoppen even om te praten, en dan gaan jullie door. Of jullie spreken af, gaan bijvoorbeeld samen eten en praten de hele avond. Dan ben je blij om tijd te hebben doorgebracht met je vriend of vriendin. Wanneer een hond een vriendje ontmoet, “praten” zij ook met elkaar. Daarbij komt soms lichamelijk contact aan te pas, maar soms helemaal niet. Dat hangt af van de persoonlijkheden van de honden, alsook de situatie en hun gezindheid op dat moment. Hun lichaamstaal en feromonen maakt het mogelijk om van op een afstand te communiceren. Wanneer ze tijd met elkaar doorbrengen, spelen ze misschien een beetje met elkaar, maar ze zijn vooral bezig om samen van de dingen te genieten, die honden het leukst vinden: de wereld ontdekken door overal te snuffelen. Ze wandelen samen, of staan gewoon naar de wereld te kijken, al communicerend in hondentaal. Daar worden ze gelukkig en zelf-verzekerd van, want dit is een essentieel onderdeel van wat het betekent om “hond” te zijn.

“Maar honden zijn toch geen mensen …”

“…, hoe kun je dit vergelijken?” Dat klopt. Zoals je aan de voorbeelden hierboven ziet, is beleefd hondengedrag totaal anders dan beleefd mensengedrag. Maar toch hebben hond en mens veel gemeen: Onze beide soorten hebben een evolutie meegemaakt naar een sociaal wezen, dat afhankelijk is van anderen in hun sociale groep voor wat betreft veiligheid en eten. We zijn afhankelijk van tolerantie en beleefdheid binnen onze sociale groep. Wanneer wij, honden én mensen, niet beleefd doen tegen anderen van onze eigen soort, zou dit tot conflict leiden, wat ons welzijn en zelfs ons leven in gevaar zou kunnen brengen. Het kan bedreigend aanvoelen om door een onbeleefde onbekende te worden benaderd. Zowel honden als mensen zijn geëvolueerd om met elkaar vredig te kunnen omgaan, en een vriendschap tussen hond en mens vol wederzijds respect kan voor beide partijen erg veel voldoening geven. En toch waarderen we elk de sociale interacties met onze eigen soort.

Het sociale leven van mijn hond

Wat betekent dit dus voor jou en je hond? Eerst en vooral kun je je hond beter niet dwingen om een andere hond te benaderen, want de beleefde manier van doen is een bocht maken en doorstappen. Wanneer je hond op een onbeleefde manier naar andere honden stapt – recht op ze af, met zijn hoofd en staart omhoog, naar voren leunend, naar de andere hond starend – dan laat je dit beter niet toe, in het belang van alle partijen.

Het betekent ook, dat het voor hem fijn zou zijn om een vriendje te vinden – of misschien zelfs meer dan een. Ga wandelen met andere honden, en zorg ervoor, dat iedereen de ruimte heeft die hij nodig heeft, zodat beleefdheid, veiligheid en communicatie mogelijk zijn. Dit kan bijvoorbeeld met een harnas en een lange lijn. Er is geen nood aan gek doen en urenlang wild spelen, want dit leidt vaak tot stress en spanningen tussen de honden. Na enkele rustige wandelingen worden de honden vrienden – en hun mensen ook. Soms klikt het echter gewoon niet – net zoals mensen hebben ook honden hun voorkeuren met wie ze wel of niet willen omgaan. Het heeft geen nut om iets te forceren. Als het niet klikt, kun je beter voortzoeken. Wanneer jullie een geschikt hondenvriendje hebben gevonden, blijf regelmatig afspreken – je hond zal oh zo dankbaar zijn!

 

 

Every dog needs a friend, or: why social walks are so important

[Lees de Nederlandse versie van dit artikel]

Is your dog an only dog? Does he spend all of his time with humans? Do you ever wonder whether he is missing anything? He most likely is!

But you have more than one dog in your home, you say? So shouldn’t that be enough? Imagine you never had any close contact with any human beings besides your family. You might greet strangers or neighbours in the street when you see them. Would you call that a fulfilled social life? No? Neither would your dog.

“But he sees other dogs at the park almost every day,” you say. Are you perhaps encouraging him to “go play” with the other dogs? Do they get a nose-to-nose greeting because you’re steering your dog towards any other dog you see? Okay, that can be nice. But perhaps it isn’t nice for your dog at all. Imagine you walked up to every unfamiliar human in the street and gave them a handshake. Awkward, isn’t it? Would you start a conversation out of the blue? Go for a little run together? No? Most dogs wouldn’t either.

Strangers and friends

In fact, puppies and very young dogs might, just like human children, often spontaneously get along and start to play. Sometimes they don’t and shouldn’t be made to in that case – neither children, nor puppies, that is. But you may notice that things are different for a 14-year-old human or a 14-month-old dog, and very different for a 30-year-old human or 3-year-old dog.

When you meet a stranger in the street and you want to be polite, you nod your head or murmur a word of greeting. When a dog meets an unfamiliar dog in the street, the polite response is to curve around him and look away. A dog who runs straight up to another dog (often head and tail raised) does this either for lack of social skills – he never had the opportunity to learn what is polite – or because he is nervous about the other dog. He may want to check them out from up close to make sure that they are not a danger, or he may just have forgotten how to be polite out of nervousness. Or perhaps he wants to tell them in no uncertain terms to go away! Add two nervous humans and tense leads into the mix and you often end up with growls and flashing teeth. Not the outcome you were hoping to achieve for your dog!

When you happen to meet a friend, you will shake hands, kiss or hug. You stop and talk for a while and continue on your way. Or you meet your friend on purpose, you have dinner together and chat all evening. You’re content to have spent time with your friend. The same goes for your dog. When he meets a friend, they have a little “chat”. This may involve body contact, or it may not, depending on the personalities of the dogs as well as the situation or mood the dogs are in. Their body language and pheromone messages make it possible for them to communicate at a distance. When spending time together, they may enjoy playing with each other for a little while. But mostly, they do the things that dogs enjoy the most: they take in the world of scent around them by sniffing together. They walk together or just hang out while sniffing and communicating with one another. It makes them happy and gives them self-confidence.

“But dogs aren’t people …”

“…, so how can you compare this?” That is absolutely correct. As the examples above illustrate, polite dog behaviour is different from polite human behaviour. But we do have things in common: Both of our species have evolved to be very social, to be dependent on their social groups for food and for safety. We also depend on politeness and tolerance within our social groups. If we, dogs and humans, were constantly impolite to members of our own species, this would lead to conflict, which can at times endanger our well-being and even survival. Both dogs and humans need safety to feel at ease in their environment, and nothing is as safe as our familiar and polite social group. Being approached by an impolite stranger can feel threatening. Both we humans and our dogs have also evolved to get along with one another, and a dog-human friendship full of mutual respect and understanding can be very fulfilling for both parties. At the same time, we still appreciate spending social time with members of our own species.

My dog’s social life

So what does this mean for you and your dog? First of all, it means that your dog should never be forced or persuaded to approach an unfamiliar dog when the polite thing for them would have been to make a wide curve around each other and be on their way. Also, if your dog is showing signs of approaching a strange dog in an impolite way – watch his body language for signs, such as a raised tail and head, leaning forward, staring at the other dog –, he should be prevented from doing so, for the sake of all involved.

It also means that it would be a great idea to find your dog a friend – or even more than one. Go for walks with other dogs and make sure there is enough distance between all involved to allow for politeness, safety and communication through body language – long leads (at least three meters) and harnesses are the way to go. There is absolutely no need for crazy playing, which often just stresses the dogs and leads to a rise in tension. After a few gentle walks, sniffing the environment together, soon enough the dogs will become friends – and so will their humans! Sometimes, a friendship doesn’t work out – just like humans, dogs have their own preferences when it comes to whom they want to associate with and there is no point in forcing a relationship. In that case, you and your dog can just continue the search for a new friend. Once you and your dog have found a good dog friend, continue to meet them on a regular basis – your dog will thank you for it!